مىكرد و پيوسته مورد احترام همگان بود و به طلاب علوم دينى بسيار احترام مىگذاشت و شب و روز به تدريس مىپرداخت و در فقه تبحر داشت . مسايل كتبى را به‌طور مستدل پاسخ مىنوشت . او داراى چند فرزند بود ، فرزند ارشد مولانا محمد صالح فارغ التحصيل نجف اشرف شد و در سلطان المدارس تدريس مىكرد و در سال 1401 ه ق درگذشت . فرزند دوم مولانا سيد محمد جعفر و سوم مولانا محمد مصطفى و چهارم مولانا محمد مجتبى مىباشند . محمد حسين نجفى 1303 ه ق / 1886 م 1387 ه ق / 1967 م آية اللّه مولانا شيخ محمد حسين نجفى عالم نامور « بمبئى ، سورت ، كچه ، سند و شبه قاره ، شخصى مدبر ، مصلح و بزرگوارى زاهد و عامل بود . آشنايان نزديك وى او را در تنهايى به حالت مناجات و در بين مردم خاموش مىديدند ، در هر دو حال اثر تقوا ، خوف و خشيت از چهرهء او نمايان بود . نماز و طاعات الهى و كمك و همدردى با فقرا از صفات عالى اخلاقى او به شمار مىآمد . مولانا ابو القاسم - پدرش - در سال 1307 ه ق به بمبئى آمد ( ر . ك : احوال ابو القاسم ) و مولانا محمد حسين در سال 1387 ه ق درگذشت و بيش از هشتاد سال عمر كرد ، هر دو بزرگوار ( پدر و پسر ) يك‌عمر به تبليغ و دعوت اسلام پرداختند و شخصيتهاى بزرگى را به دين و شريعت پايبند كردند . شرح حال مولانا محمد حسين در روزنامه‌ها و مجلات چاپ شده است . وى در 19 جمادى الاولى 1303 ه ق / 25 مارس 1886 م در نجف اشرف متولد شد . خاندان مادرى او تاجر ، ثروتمند ، ديندار و عالم‌دوست بودند ، مولانا محمد حسين همراه با مادر و دايى خود زندگى مىكرد و تحت سرپرستى آنان پرورش يافت ، مادر و مادربزرگش قرآن خواندن را به او ياد دادند و مدتى نيز در مدرسهء محمد على بوشهرى و مكتب سيد هاشم ، در كربلاى معلا درس خواند ، پدربزرگش على رضا شوشترى او را در سال 1313 ه ق به سامره فرستاد . آية اللّه آقاى ميرزا محمد حسين شيرازى مرجع اعظم آن زمان ، سامره را مركز علمى خود قرار داده و حوزهء علميه‌اى ساخته بود . ميرزا محمد حسين شيرازى در 24 شعبان 1312 ه ق درگذشت و آقاى ميرزا محمد تقى شيرازى اعلم شناخته شد . آية اللّه تقى نيز در سامره سكونت گزيد . مولانا محمد حسين از همان